Mijn bevallingsverhaal, een spoedkeizersnede

   Geboorte    Blogs bevallingsverhalen    Mijn bevallingsverhaal deel 2

blog over zwangerschap en mama zijn

JustStephanie   •    6 november 2017
Ik heb 177 volgers    Volg je mij ook?
Schrijf je nu in
voor onze nieuwsbrief en krijg de mooiste blogs wekelijks in je mail

Tijd om te persen

Rond 8 uur savonds kreeg ik het gevoel dat ik moest persen, de gynaecoloog werd er weer bij geroepen en ik had 9 centimeter ontsluiting. "We gaan rustig alle spullen klaarzetten en tegen die tijd mag je persen" zei ze. Uiteindelijk kwam hier geen vooruitgang in. Dit zag ik zelf ook doordat er in de kamer waar ik aan het bevallen was een grote strandfoto hing van glas.

Als het donker is en er een felle lamp schijnt, kun je deze foto dus als spiegel gebruiken. Er zat geen vooruitgang in en dat hadden ze zelf ook door. De woorden "je doet het hartstikke goed, nog een keer, kin op je borst en nee echt niet, er gebeurt niks" bleven door de kamer gaan.

Tussendoor werd er steeds gecontroleerd of het nog wel goed ging met de baby via een monstertje bloed dat ze van zijn hoofdje namen. Zijn hartslag was niet meer in de gaten te houden, omdat het apparaat het steeds verwarde met die van mij.

Het werd een spoedkeizersnede

Nadat er een andere gynaecoloog kwam kijken hoe het ging, wilde zij ook voor de zekerheid nog een keer een monstertje bloed afnemen van het hoofdje. Gelukkig dat zij dit deed, want er moest duidelijk actie ondernomen worden. De baby had nog maar voor een halfuurtje zuurstof en bleek een sterrenkijker te zijn, hij moest er direct uit.

Het werd een spoedkeizersnede. Voor dit echt door drong reed het bed al langs de wachtkamer, waar inmiddels heel wat familieleden zaten te wachten die dachten dat hij er nu wel zou zijn. Ik deed net alsof ik ze niet zag, want daar enige reactie op geven lukte me niet. Aangekomen op de OK werd er gelijk met spoed alles klaar gemaakt. Iedereen heeft zijn eigen taak op dat moment en ze daarin storen is bijna onmogelijk.

Ik moest van het bed snel de operatietafel op en gaan zitten waarbij ik werd geholpen, daarna werd snel alles weer klaargezet en ging de anesthesist aan de slag met de ruggenprik. Op dat moment had ik een perswee en lukte me het niet om stil te zitten.

Geen lucht meer

Mijn vriend was weer even weg gelopen, omdat hij zich opnieuw moest omkleden. De kleding die hij had gekregen was die dag net nieuw, en nog niet al het personeel kende die kleding. Ik vroeg of er iemand was die mij kon vasthouden, omdat ik het gevoel had dat ik elk moment van de operatietafel af kon vallen.

Hier was even niemand voor aanwezig, dus op het laatste moment greep er iemand in om me tegen te houden tijdens een perswee toen de ruggenprik gezet werd. Eigenlijk meteen al voelde ik geen pijn, maar dat ik het Spaans benauwd kreeg.

Nog geen vijf seconden kreeg ik helemaal geen lucht meer en kon ik me niet meer bewegen. Dit probeerde ik te zeggen maar m’n stem en armen deden het ook niet meer. Opnieuw sloeg de paniek weer toe en dacht ik dat ik doodging. Uiteindelijk zagen ze aan de angst in m’n ogen dat er een kapje nodig was met lucht, voor mijn gevoel deed dat hele kapje echter niets.

Ik zakte weg

Ik hoorde ze roepen: "blokkade en we halen de baby eruit dan mag ze slapen". Met slapen bedoelde ze dus onder narcose gebracht worden, maar voor dit gezegd was en voor mijn eigen zoon was geboren was ik al weg.

Van onze blogger JustStephanie

blog over zwangerschap en mama zijn

JustStephanie   •   177 volgers   •      Volg je mij ook?
Ik ben blogger bij ikbenZwanger vanaf november 2017

25 jaar en mama van Milan (11-07-2017) meer van ons zien? Www.instagram.com/just_stephanie_

Lees mijn vorige blog: Mijn bevallingsverhaal, waar bleef de verloskundige?
Lees het vervolg: Mijn bevallingsverhaal deel 3
   Volg je mij ook?

(Bijna) zwangere bloggers gezocht

Vind je het leuk om te bloggen? We zoeken weer nieuwe bloggers! Wil je ook bloggen over je kinderwens, zwangerschap, bevalling of baby?

Schrijf je nu gratis in bij ikbenZwanger

Vriendin worden van ikbenZwanger.com! Meld je aan

Blogs over de bevalling

yourappic

Appic Moments om nooit meer te vergeten
Het eerste jaar met je baby vliegt om en je denkt dat je alles onthoudt, maar achteraf ben je zoveel prachtige momenten met je baby vergeten die nooit meer terug te halen zijn... Leg ze nu digitaal vast! De YourAppic app helpt je

Mijn bevalling verliep in sneltreinvaart Mijn bevalling verliep in sneltreinvaart

Mijn wel erg snelle bevalling
Blog: "Oké, toen wist ik dus hoe weeën voelde. De verloskundige uit het ziekenhuis kwam toch maar even bij ons kijken. Ik vertelde haar over de pijn in mijn rug. Ah, rugweeën, zei ze."

De dag van de bevalling blog Debby De dag van de bevalling blog Debby

De dag van de bevalling
Blog: "De dag is aangebroken. Ze hebben mij slaapmedicatie gegeven zodat ik goede nachtrust zou hebben. Nou ik kan je vertellen, die werken niet bij iedereen, ik heb geen oog dicht gedaan! "

Morgen ben ik 42 weken zwanger Morgen ben ik 42 weken zwanger

Morgen ben ik 42 weken zwanger
Blog: "Ik heb zelfs een droom gehad dat ik wakker werd doordat ik een kinderstemmetje hoorde roepen: Mama, mama! Ik zit vast, je moet inleiden. Nee mama, jij moet het doen, ik zit vast ..."

Je reactie op Mijn bevallingsverhaal deel 2

Alleen op de knop 'Bericht plaatsen' klikken als je zelf de volledige inhoud hebt geschreven en akkoord gaat met de richtlijnen.

Leuk om te lezen!