Buikje kom maar tevoorschijn!

   Zwanger    Van week tot week    Buikje kom maar tevoorschijn!

Hoelang houd ik het nog verborgen?

Ik zit in het lab en kijk een beetje versuft naar het computer scherm terwijl ik uit mijn kop thee slurp. Mijn moeder voorspelde dat het anders zou zijn, maar ik heb het koud. Altijd. Ook nu ik zwanger ben. Dus mijn ritueel van werken in een ruime sweater van de universiteit in Nederland waar ik mijn master heb behaald, wordt gewoon nog even voortgezet.

De vraag is alleen hoelang nog. Hoelang kan ik deze trui nog aan en hoelang kan ik mijn buikje nog voor me houden?

Uitnodiging voor een presentatie

Door mijn muziek heen hoor ik een bekend piepje. Een e-mailtje! Laat ik gelijk even kijken, want ik kom toch even tot niks en moet zo naar de wekelijkse vergadering. De e-mail is afkomstig van de 'college of science', het overkoepelende administratie orgaan waar het biologie departement ook onder valt.

De boodschap is dat er nog plaatsten beschikbaar zijn voor de jaarlijkse poster presentatie sessie voor studenten (en ja, ik heb gelijk problemen dat ik me ergens niet aangesproken voel) en dat de deadline voor een 'abstract' (soort samenvatting van je studie) deze middag is.

Ik klik de e-mail weg, pak mijn kop thee en een notitieboekje en wandel naar de vergaderzaal. Ondertussen doe ik mijn sweater nog even goed, hij begint nu al aardig strak te zitten en ik wil nog steeds dat niemand het buiten mijn lab het weet.

Mijn hint wordt op een verkeerde manier begrepen

Als we met de wekelijkse updates het rondje afgaan komen we als allerlaatste bij mij. Ik meld dat ik druk ben met mijn eerste ‘first author’ paper (een wetenschappelijk artikel waar je eerste auteur op bent) en dat mijn onderzoeksvoorstel ook in de maak is. Ik meld ook nog even, met een soort hint naar de bachelor en master studenten in de ruimte, dat er nog ruimte is voor een poster presentatie over twee weken, maar dat de abstracts wel vandaag eruit moeten.

Mijn hint word niet begrepen. Mijn baas knikt en zegt: 'Go for it!' en hij kijkt naar mij. Wat? Ik? Hij ziet mijn gezichtsexpressie en voegt eraan toe: 'Ja, lever maar een abstract in. Pak er maar een van de presentaties die je hebt gegeven afgelopen jaar.'

'Maar...' stamel ik nog. 'Ik moet dan ook nog een poster maken en de andere presentaties waren allen een mondeling praatje.' Mijn baas wuift mijn argument weg: 'Dat red je makkelijk.' Daarmee is de kous af en wat mokkend loop ik terug naar mijn bureau, om meteen maar een abstract van een andere presentatie te pakken en die in te sturen.

Wat ga ik aandoen?

Twee weken later is de poster presentatie. Ik ren net ervoor even snel naar huis om me om te kleden. Wat ga ik aandoen? Een van mijn doelen is dat ik me altijd representatief kleed voor presentaties en ik trek daarom een jurkje uit mijn kast. Speciaal gekocht voor mijn groeiende buik, al zit ie wel mooi strak om mijn buik.

Ik zucht diep. Dit wordt dus het moment dat iedereen het gaat zien. Of ze moeten echt denken dat ik maar op één specifieke plek ben aangekomen. Ik trek mijn laarsjes aan en loop met mijn poster onder mijn arm terug naar de universiteit.

Aldaar hang ik mijn poster op en met grote twijfel trek ik mijn jas uit. Ik heb het gevoel dat iedereen meteen kijkt. Maar dat is natuurlijk niet zo. Ik ben nog maar een week of 24 zwanger en mijn buik is nog beschaafd.

Moet ik op de foto?

Ik krijg twee juryleden op bezoek bij mijn poster en vertel vol enthousiasme over mijn onderzoek. Ik ga lekker. Ik ken mijn onderzoek erg goed na een jaar en 5 mondelinge presentaties. Dan volgt de prijsuitreiking. Er is een prijs voor bachelor studenten en een aparte voor ‘graduate’ studenten (master en PhD studenten).

Ik sta met een stel studenten een etage hoger dan waar de prijsuitreiking word gehouden en kijk erop neer door de vide die gecreëerd is op deze etage. Als de vrouw de oorkonde geeft aan de bachelor student die de eerste prijs in deze categorie geeft, zie ik tot mijn schrik dat de volgende oorkonde mijn naam draagt.

Wat? Ik? Moet ik dan ook op de foto? Denk ik terwijl ik de student zie poseren met de ‘dean’. Dan ziet iedereen mijn buik! En dat moet dan ook op de Facebook-pagina van het lab!

Buikje, kom maar tevoorschijn!

Dan roepen ze inderdaad mijn naam om en mag ik snel de trap af rennen (o, dat kan ik niet meer) om mijn oorkonde op te halen. Oja, en om op de foto te gaan. Ik krijg de oorkonde en moet poseren voor de foto.

Op het laatst bedenk ik me iets en houd de oorkonde voor mijn uitpuilende buikje. De foto wordt gemaakt en ik loop terug de trap op. Daar kijkt een van mijn mede PhD studenten mij met een rare glimlach aan. 'Dat deed je goed, met die oorkonde. Netjes verstopt die buik', zegt ze. Oke. Dit is het moment. Iedereen weet het nu dus. Buikje, kom maar te voorschijn.

Van onze blogger Janneke

Lees haar vorige blog: Carrierevrouw versus Mama
Lees het vervolg op deze blog: Geen recht op zwangerschapsverlof?

forum voor zwangere vrouwen

Janneke   •    2288 volgers   volg ook Janneke
Blogger voor ikbenZwanger vanaf november 2017

Ik ben Janneke (28 jaar) en ik ben met man en hond al weer twee jaar geleden naar Amerika verhuisd om hier te promoveren. Afgelopen winter ben ik moeder geworden en zoals jullie in mijn blog kunnen (blijven) lezen zijn er nogal wat dingen anders, hier in de Verenigde Staten van Amerika. Behalve dat we ver weg wonen van vrienden en familie is ook het zorgsysteem hier totaal anders. Daar bovenop komt ook nog dat er toch nog vaak word aangenomen door mensen binnen de academische wereld dat je een carriere niet kunt combineren met een kind. \r\nMaar het moederschap is gelukkig over ter wereld in grote lijnen hetzelfde, dus ik hoop dat jullie ook veel herkenning ervaren bij het lezen van de blogs!

Alle blogs van Janneke

We zoeken weer nieuwe bloggers! Wil je ook bloggen over je zwangerschap, bevalling of baby?

Artikel gelezen en nu?

  1. Wordt vriendin bij ikbenZwanger.com! Meld je aan
  2. Geef je reactie op dit artikel
  3. Deel dit artikel via Feacebook of Whatsapp

Blogs over net zwanger zijn

Huh, ik ben zwanger?!

Huh, ik ben zwanger?!
Blog: "Zwanger 1-2 weken, stond er op het schermpje. Ik was PERPLEX. Wij gingen ervan uit dat het deze keer niet was gelukt, omdat wij geen positieve ovulatietest hebben gehad."

Zwanger joepie! Positieve zwangerschapstest blog Sofie

Zwanger joepie! Positieve zwangerschapstest blog Sofie
Blog: "Toen we het na ongeveer 12 weken met de hele wereld deelde, kregen we van sommige die niet op de hoogte waren van onze plannen de reactie -zo jong?- en -nu al?-. Ik heb geprobeerd om .."

Ik ben er ook zo een... Google me suf!

Ik ben er ook zo een... Google me suf!
Blog: "Toegeven? Oke, ik Google me suf. Eerst over de periode van eisprong tot aan zwangerschap of menstruatie. Geen idee op hoeveel websites ik heb gelezen over zwangerschapssymptomen."

Je reactie op Buikje kom maar tevoorschijn!

Alleen op de knop 'Bericht plaatsen' klikken als je zelf de volledige inhoud hebt geschreven en akkoord gaat met de richtlijnen.