Buikje kom maar tevoorschijn!

   Zwanger    Van week tot week    Buikje kom maar tevoorschijn!

Hoelang houd ik het nog verborgen?

Ik zit in het lab en kijk een beetje versuft naar het computer scherm terwijl ik uit mijn kop thee slurp. Mijn moeder voorspelde dat het anders zou zijn, maar ik heb het koud. Altijd. Ook nu ik zwanger ben. Dus mijn ritueel van werken in een ruime sweater van de universiteit in Nederland waar ik mijn master heb behaald, wordt gewoon nog even voortgezet.

De vraag is alleen hoelang nog. Hoelang kan ik deze trui nog aan en hoelang kan ik mijn buikje nog voor me houden?

Advertentie

Uitnodiging voor een presentatie

Door mijn muziek heen hoor ik een bekend piepje. Een e-mailtje! Laat ik gelijk even kijken, want ik kom toch even tot niks en moet zo naar de wekelijkse vergadering. De e-mail is afkomstig van de 'college of science', het overkoepelende administratie orgaan waar het biologie departement ook onder valt.

De boodschap is dat er nog plaatsten beschikbaar zijn voor de jaarlijkse poster presentatie sessie voor studenten (en ja, ik heb gelijk problemen dat ik me ergens niet aangesproken voel) en dat de deadline voor een 'abstract' (soort samenvatting van je studie) deze middag is.

Ik klik de e-mail weg, pak mijn kop thee en een notitieboekje en wandel naar de vergaderzaal. Ondertussen doe ik mijn sweater nog even goed, hij begint nu al aardig strak te zitten en ik wil nog steeds dat niemand het buiten mijn lab het weet.

Mijn hint wordt op een verkeerde manier begrepen

Als we met de wekelijkse updates het rondje afgaan komen we als allerlaatste bij mij. Ik meld dat ik druk ben met mijn eerste ‘first author’ paper (een wetenschappelijk artikel waar je eerste auteur op bent) en dat mijn onderzoeksvoorstel ook in de maak is. Ik meld ook nog even, met een soort hint naar de bachelor en master studenten in de ruimte, dat er nog ruimte is voor een poster presentatie over twee weken, maar dat de abstracts wel vandaag eruit moeten.

Mijn hint word niet begrepen. Mijn baas knikt en zegt: 'Go for it!' en hij kijkt naar mij. Wat? Ik? Hij ziet mijn gezichtsexpressie en voegt eraan toe: 'Ja, lever maar een abstract in. Pak er maar een van de presentaties die je hebt gegeven afgelopen jaar.'

'Maar...' stamel ik nog. 'Ik moet dan ook nog een poster maken en de andere presentaties waren allen een mondeling praatje.' Mijn baas wuift mijn argument weg: 'Dat red je makkelijk.' Daarmee is de kous af en wat mokkend loop ik terug naar mijn bureau, om meteen maar een abstract van een andere presentatie te pakken en die in te sturen.

Wat ga ik aandoen?

Twee weken later is de poster presentatie. Ik ren net ervoor even snel naar huis om me om te kleden. Wat ga ik aandoen? Een van mijn doelen is dat ik me altijd representatief kleed voor presentaties en ik trek daarom een jurkje uit mijn kast. Speciaal gekocht voor mijn groeiende buik, al zit ie wel mooi strak om mijn buik.

Ik zucht diep. Dit wordt dus het moment dat iedereen het gaat zien. Of ze moeten echt denken dat ik maar op één specifieke plek ben aangekomen. Ik trek mijn laarsjes aan en loop met mijn poster onder mijn arm terug naar de universiteit.

Aldaar hang ik mijn poster op en met grote twijfel trek ik mijn jas uit. Ik heb het gevoel dat iedereen meteen kijkt. Maar dat is natuurlijk niet zo. Ik ben nog maar een week of 24 zwanger en mijn buik is nog beschaafd.

Moet ik op de foto?

Ik krijg twee juryleden op bezoek bij mijn poster en vertel vol enthousiasme over mijn onderzoek. Ik ga lekker. Ik ken mijn onderzoek erg goed na een jaar en 5 mondelinge presentaties. Dan volgt de prijsuitreiking. Er is een prijs voor bachelor studenten en een aparte voor ‘graduate’ studenten (master en PhD studenten).

Ik sta met een stel studenten een etage hoger dan waar de prijsuitreiking word gehouden en kijk erop neer door de vide die gecreëerd is op deze etage. Als de vrouw de oorkonde geeft aan de bachelor student die de eerste prijs in deze categorie geeft, zie ik tot mijn schrik dat de volgende oorkonde mijn naam draagt.

Wat? Ik? Moet ik dan ook op de foto? Denk ik terwijl ik de student zie poseren met de ‘dean’. Dan ziet iedereen mijn buik! En dat moet dan ook op de Facebook-pagina van het lab!

Buikje, kom maar tevoorschijn!

Dan roepen ze inderdaad mijn naam om en mag ik snel de trap af rennen (o, dat kan ik niet meer) om mijn oorkonde op te halen. Oja, en om op de foto te gaan. Ik krijg de oorkonde en moet poseren voor de foto.

Op het laatst bedenk ik me iets en houd de oorkonde voor mijn uitpuilende buikje. De foto wordt gemaakt en ik loop terug de trap op. Daar kijkt een van mijn mede PhD studenten mij met een rare glimlach aan. 'Dat deed je goed, met die oorkonde. Netjes verstopt die buik', zegt ze. Oke. Dit is het moment. Iedereen weet het nu dus. Buikje, kom maar te voorschijn.

Advertentie

Van onze blogger Janneke

Lees haar vorige blog: Zwanger in de USA: NIPT en combinatie test
Lees het vervolg op deze blog: Geen recht op zwangerschapsverlof?

forum voor zwangere vrouwen

Janneke   •    629 volgers   volg ook Janneke
Blogger voor ikbenZwanger vanaf november 2017

Ik ben Janneke (net 28 jaar) en ik ben met man en hond ruim een jaar geleden naar Amerika verhuisd om hier te promoveren. Afgelopen zomer ben ik erachter gekomen dat ik zwanger ben en dat brengt de nodige avonturen met zich mee. Behalve dat we ver weg wonen van vrienden en familie is ook het zorgsysteem hier totaal anders. Daar bovenop komt ook nog dat er toch nog vaak word aangenomen door mensen binnen de academische wereld dat je een carriere niet kunt combineren met een kind. Dus het word voor ons een avontuurlijke tijd!

Alle blogs van Janneke

Wil je ook bloggen bij ikbenZwanger.com over je zwangerschap, bevalling of baby?

Schrijf je nu gratis in bij ikbenZwanger.com

Vriendin worden van ikbenZwanger.com! Meld je aan

Leuk om te lezen

Blogs over net zwanger zijn

Kan niet wachten om een zwangerschapstest te doen

Kan niet wachten om een zwangerschapstest te doen
Zo’n licht streepje geloofde ik niet. Gelijk zo'n verpakking met 3 zwangerschapstesten waarop duidelijk ‘zwanger’ of ‘niet zwanger’ stond gehaald.

Niet te geloven: ik ben zwanger!

Niet te geloven: ik ben zwanger!
Na de eerste keer was het al raak! Natuurlijk niet te geloven. Dat hadden we absoluut niet verwacht, zo snel. We waren echt helemaal blij, we worden een gezinnetje met 2 kinderen.

Gelukkig en toch mist er iets (of iemand)

Gelukkig en toch mist er iets (of iemand)
Sinds ik mijn nieuwe vriend in mijn leven heb, zijn we samen met de kinderen (13 en 16) erg gelukkig. Toch mist er iets. Een baby. We willen nog een kindje ...

Je reactie op Buikje kom maar tevoorschijn!

Alleen op de knop 'Bericht plaatsen' klikken als je zelf de volledige inhoud hebt geschreven en akkoord gaat met de richtlijnen.