Zin in een bevallingsverhaal? Nou daar komt ie

   Geboorte    Blogs bevallingsverhalen    Zin in een bevallingsverhaal?

blog over zwangerschap en mama zijn

Marijke   •   23 september 2019
Ik heb 1324 volgers    Volg je mij ook?
Schrijf je nu in
voor onze nieuwsbrief en krijg de mooiste blogs wekelijks in je mail

Elke week denk ik.. nu even een blog maken. Want er zitten zoveel leuke verhalen in m’n hoofd. Alleen dan komt er wel weer wat tussen en is de dag ook zo weer om. Volgens mij heb ik voor het laatst wat geplaatst rond Tess haar 2e verjaardag.. oeps! En inmiddels is ze al richting 3 jaar.. oké oké.. dat duurt nog ff maar toch; time flies!

Bevallingsverhaal Huub

Zin in een bevallingsverhaal? Nou daar komt ie…

Dat dagen lang duren rond je bevallingsdatum, daar ben ik nu wel achter… tjonge jonge. Tess is geboren met een keizersnede. Bij Huub zat ik met 38+5 weken zwangerschap enorm te wachten tot deze bevalling eindelijk eens begon. Ik wilde deze keer heel erg graag bevallen zonder keizersnede, omdat dat herstel me de vorige keer best is tegengevallen. Elke dag dat het dichterbij de 40 weken kwam, werd ik ongeduldiger.. De controles in het ziekenhuis waren telkens goed, dus daar ging ik weer; tot volgende week. (NOT!! Dacht ik elke keer.)

Maar na twee weken wat gerommeld te hebben gaf de gynaecoloog aan dat ik 2 cm ontsluiting had en alles eruit zag dat het niet te lang meer ging duren. Met een beetje hulp, een poging tot strippen, hoopte ik dat ik binnenkort toch echt de trap op kon naar de verloskamers i.p.v. linksaf wandelen voor de bloeddruk controles.

Dinsdag op woensdag nacht 01.00 uur, plons! Ja hoor, de vliezen braken. Yes! Erwin een app gestuurd dat het ging beginnen, die zat nog ff bij een maatje in de buurt. “Doe maar lekker”, zei ik die avond, nu kan het nog. Dus na wat flauwe appjes was hij binnen no time thuis. Grappig hoe rustig we deze keer onder de naderende bevalling waren. Scheelt toch, een beetje ervaring. Oh en dat de baby in hoofdligging lag en ingedaald. Kleine details…

Op naar de verloskamers

bevalling weeen opvangen

Na contact met het ziekenhuis, zijn we rond 4 uur ’s nachts daar aangekomen NAAR DE VERLOSKAMERS! Yes!! Ik had er zin in, laat maar komen die weeën. Die kwamen ook mooi regelmatig en ik kon ze goed opvangen. Gezien het mijn eerste vaginale bevalling zou zijn, kon ik rekening houden met één cm per uur ongeveer. De hardloop wedstrijd ging beginnen. Knallen!

De uren verliepen en de weeën kwamen sterker. Douchen… zitten op de bal. Douchen… staan… liggen? NEE niet liggen. Niet te doen!! Dus weer op de bal zittend naast het bed en wiegend de wee door. En dat wiegen werd hoe langer het duurde, meer een soort overlevend trekken aan het bed, terwijl ik naar voren en achteren bewoog op de bal. Erwin hielp waar nodig, maar dit lukte beter alleen. Ruimte om me heen wilde ik.

Na 17 uur weeën opvangen gaat het persen beginnen

De centimeters kropen voorbij en toen om 18.05 uur kreeg ik eindelijk groen licht; je hebt volledige ontsluiting en we gaan beginnen. BEGINNEN?? BEGINNEN?? Wat heb ik de afgelopen 17 uur gedaan dan?? Maar ik snapte het natuurlijk… nu begon het echte werk. Het persen. De weg naar de finish van deze wedstrijd.

De ene perst 3 keer en heeft een baby in de armen… nou… dat ging bij mij niet helemaal zo. Op bed gestart en daarna op de baarkruk. Geen besef van tijd, maar na ruim 1.5 uur werd het tijd om over te gaan op een ander plan. Woorden als epi en vacuüm werden genoemd en de gynaecoloog werd gebeld voor overleg. (Dezelfde als bij Tess, wat fijn!!) Ik dacht, een vacuüm… wat moet dat moet, maar ach dat koppie heeft daar zoveel van te lijden..

Zoals jullie weten loop ik fanatiek hard. In mijn beleving was de halve marathon van Nunspeet mijn mooiste wedstrijd. Afzien tot je sterretjes ziet. Erwin heeft me toen na mijn snelste tijd op de halve gehaast; Tandje erbij vanaf km 14 en gassen naar de finish. En laat die Wolting nou een eindsprint op de laatste paar honderd meter hebben, om u tegen te zeggen.

Nog even het gas erop

geboorteverhaal Huub

Dit was voor mij de 14 km of misschien 18 km, maar het gas moest erop. Ik zou verdorie laten zien wat ik had. “We gaan ervoor”, zei ik tegen Erwin! Inmiddels toch op bed voor het laatste stuk persen. Dr. Lenters was er ook ondertussen en ja die knip werd gezet. Best joh. Eruit met dat kind! Er kwam schot in en met wat meeduwen (ehm… iets grover geweld dan ik hier benoem), bleef het hoofdje staan en was daar de laatste 200m naar de finish… door de pijn heen bijten, nog wat kracht erbij en toen ineens.. daar was Huub! BIZAR!

Na 19 uur en 20 minuten heb ik mijn mooiste PR gekregen, een geweldige zoon, op eigen kracht op de wereld gezet… Gesteund en door de laatste kms heen geloosd door mijn lieve schat. Thanks!

Gek hoe je dan mag stoppen. Stoppen met hard werken. Stoppen met de pijn wegzuchten. Stoppen met op de klok kijken. En gelukkig mag zijn met het mooiste en bijzonderste wat je gegund is. Een kind! Met alles erop en eraan! Een zoon!

De placenta kwam niet los

Alleen moet ik dan ook stoppen met bloeden… en dat deed het niet. De placenta kwam niet los en ik voelde dat er nogal wat doorliep. “Is dat vruchtwater?” vroeg ik. “Nee meiske,” zei de gynaecoloog, “dat is geen vruchtwater.”

Ik weet hoe het werkt. De celstofmatjes worden snel gewogen om te kijken hoeveel bloed erin is opgenomen. 480 gram. Nog eens 360 gram. 1760 gram totaal nu. En het liep door. Ik was achteraf verbazingwekkend helder. Ik zei tegen Erwin: “Ik ben zo even weg, niet schrikken. Pas jij op Huub en dan ben ik straks weer op de kamer.”

2300 gram en daar ging ik naar de OK. Weer een OK. Koud. Felle lampen. Geen Erwin. Nu geen blije stemming in m’n hoofd, maar toch iets spannend. Ik was in goede handen maar toch. Kapje op m’n neus. Slaaaaaaaaaaap.

Het is goed gegaan, ik ben er weer

zoon geboorteverhaal

En daar gaan mn ogen open.. hele grote zaal, ik lig alleen. Twee knappe dokters. Of ik een waterijsje wil. Nou best lekker eigenlijk!

Het is goed gegaan; manuele placenta verwijdering. Bijna 3 liter bloed verloren en ik mag een ijsje. Ondanks de spanning maken we grapjes, terwijl ik wat bijkom. De verloskundigen, gynaecoloog en de anesthesisten staan om m’n bed heen en ik moet ineens huilen..God wat een geluk dat we in Nederland wonen en deze geweldige mensen mijn leven weer de goede kant op geholpen hebben. Ik bedank ze. Tranen in m’n ogen. En dan meteen weer ouwehoeren want zo is ze he, die Marijke…

En dan rijden ze me naar mijn mannen. Kom snel Huub! Hij ligt heerlijk bij z’n papa op de borst. En eindelijk mag hij nu echt bij mij.

Dag jongen.. daar ben je dan. Het gaat beginnen!!

Van onze blogger Marijke

blog over zwangerschap en mama zijn

Marijke   •   1324 volgers   •      Volg je mij ook?
Ik ben blogger bij ikbenZwanger vanaf april 2016

Moeder, sportieveling, planner in de kraamzorg en blogger voor ikbenzwanger.com . Daarnaast heb ik een eigen bedrijf in het zetten van extensions bij paarden horserail.nl

Lees mijn vorige blog: Tess is bijna 2 jaar zou het doorslapen nu eindelijk lukken?
Lees het vervolg: De dagen en nachten met een baby waarom wilde ik dit?
   Volg je mij ook?

(Bijna) zwangere bloggers gezocht

Vind je het leuk om te bloggen? We zoeken weer nieuwe bloggers! Wil je ook bloggen over je kinderwens, zwangerschap, bevalling of baby? Mail ons!

Schrijf je nu gratis in bij ikbenZwanger

Vriendin worden van ikbenZwanger.com! Meld je aan

Blogs over de bevalling

yourappic

Appic Moments om nooit meer te vergeten
Het eerste jaar met je baby vliegt om en je denkt dat je alles onthoudt, maar achteraf ben je zoveel prachtige momenten met je baby vergeten die nooit meer terug te halen zijn... Leg ze nu digitaal vast! De YourAppic app helpt je

Mijn zwangerschapsverlof is deze week ingegaan Mijn zwangerschapsverlof is deze week ingegaan

Zwangerschapsverlof nu echt
Blog: "Nog geen 6 weken tot de uitgerekende datum, het komt nu spannend dichtbij. Vanavond de ziekenhuistas klaargemaakt. Eigenlijk een beetje tegen mijn gevoel in. Ik wil thuis bevallen."

Hulde aan de keizer moeders! - blog kraamzorg Marijke Hulde aan de keizer moeders! - blog kraamzorg Marijke

Hulde aan de keizer mama
Blog: "Dan lig je als kraamverzorgster in je eigen kraambed. Hoe vaak heb ik in de laatste weken van mijn zwangerschap gehoord van mijn omgeving: Ik ben benieuwd hoe je dat gaat ervaren..."

Kraamweek met kraamtranen van Roosje Kraamweek met kraamtranen van Roosje

1   Kraamweek met kraamtranen
Blog: "Ondanks dat de kraamzorg goed voor je zorgt, heb je ook af en toe behoefte aan privacy. Helaas, als je net bevallen bent heb je dat niet echt meer. Ze is bij de borstvoeding en ..."

Daar gaan we dan, het begin van de bevalling Daar gaan we dan, het begin van de bevalling

Daar gaan we dan
Blog: "Zijn kamertje was klaar, vluchttas was ingepakt, hij kon komen! Ik heb ontelbare keren op de rand van mijn bed gezeten. Starend naar buiten, kan ik dit wel, het moederschap?"

Help ik heb het HELLP syndroom - de bevalling Help ik heb het HELLP syndroom - de bevalling

Help ik heb het HELLP syndroom
Blog: "Alle alarmbellen gingen af! Binnen 10 minuten na de afname van het bloed moest ik gaan bevallen door middel van een spoedkeizersnede. Ik heb mijn vriend gebeld met een smoes..."

Onze plannen omtrent de bevalling en bezoek Onze plannen omtrent de bevalling en bezoek

Bevalling plannen
Blog: "Momenteel ben ik 34 weken zwanger en ik begin toch wat zenuwachtig te worden. Ik kijk super hard naar de geboorte uit en mijn kleine held te ontmoeten! Kriebels omdat het zo dichtbij is"

Voelde ik de bevalling al aankomen? Voelde ik de bevalling al aankomen?

Symptomen bevalling
Blog: "Ik kreeg hele erge steken in mijn zij. Ik had nog niet bedacht dat ik op het punt stond om te kunnen gaan bevallen, want ik had wel vaker last van buikpijn en/of steken. "

Je reactie op Zin in een bevallingsverhaal?

Alleen op de knop 'Bericht plaatsen' klikken als je zelf de volledige inhoud hebt geschreven en akkoord gaat met de richtlijnen.

Leuk om te lezen!