Onvruchtbaar door primaire amenorroe en PCOS en toch zwanger

   Zwanger worden    Blogs kinderwens    Onvruchtbaar door primaire ame

blog over zwangerschap en mama zijn

Kyra Elgersma   •    9 juli 2020
   Volg je mij ook?
Schrijf je nu in
voor onze nieuwsbrief en krijg de mooiste blogs wekelijks in je mail

Ik ben Kyra

Dag lieve lezers, mijn eerste blog op ikbenZwanger! Om te beginnen zal ik mij even kort voorstellen.

Ik ben Kyra, een jonge, spontane en vooral erg drukke meid van 22 jaar. Ruim 5 maanden geleden werd ik moeder van ons allergrootste wonder, zij kreeg de namen Chloë Isabel. Vorig jaar zijn haar vader en ik getrouwd en wij wonen alweer bijna 2,5 jaar in ons koophuis in Zwolle.

Naast moeder zijn, heb ik natuurlijk ook een hele hoop hobby’s. Onlangs kwam ik erachter dat ik kan naaien. Voor mijn verjaardag kreeg ik een naaimachine en hier zit ik met heel veel plezier achter. Sinds kort ben ik dan ook mijn eigen webshop begonnen die zich de komende tijd nog gaat uitbreiden.

Deze kan je nu vinden op Instagram onder de naam @beeloved.nl en mijn eigen Instagram onder @kyraelgersma. Fotograferen en bloggen is ook iets wat ik graag doe, en de rest van mijn tijd besteed ik heel graag aan dochterlief.

Onvruchtbaar door primaire amenorroe en PCOS

Net kon je al lezen dat Chloë ons wondertje is. In deze eerste blog zal ik vertellen waarom. Zwanger worden was voor mij namelijk niet vanzelfsprekend. Ik bleek onvruchtbaar te zijn, door primaire amenorroe en PCOS. Met een hele sterke kinderwens, viel dit rauw op mijn dak. Om mij heen hoorde ik de verhalen wel, maar ik had nooit gedacht dat ook ik één van die ‘1 op de 6’ zou zijn.

Gelukkig mochten wij al vrij snel het traject starten, beginnende met hormoontabletjes. Na een aantal rondes merkten de artsen dat die tabletjes eigenlijk helemaal niks deden, op alle bijwerkingen na. De hele waslijst kon ik afvinken, maar een eicel was nergens te bekennen. Keer op keer gingen wij met een lege echo en een nieuwe dosis hormonen weer het ziekenhuis uit. Nog één laatste ronde tabletjes, als er dan nog niks groeide, dan zouden we overgaan op injecties. Ontzettend spannend, maar het was oprecht een opluchting toen ik de overstap naar injecties maakte!

Met de hormoonspuiten moest ik veel vaker naar het ziekenhuis. Nu kreeg ik om de dag een inwendige echo, omdat het ineens heel snel kon gaan. Helaas duurde het ook hier weer heel erg lang, en zat ik uiteindelijk op de één na hoogste dosering die wederom voor geen enkele eicel zorgde. Onze hoop was ondertussen op aan het raken, en ik bereidde mij langzaamaan voor op een leven zonder kinderen.

Ik hield mijzelf staande met het feit dat mijn man en ik intens gelukkig zijn samen, en wij hoe dan ook -met of zonder kind- een prachtige toekomst tegemoet gaan. Daar knokken we samen wel voor. Ik liet het los... en echt. Daar was ons lang gehoopte eitje. Op Pasen vorig jaar, één eicel. Onze laatste hoop. Ons wonder.

Een dag om nooit meer te vergeten

Op Eerste Paasdag mocht ik de laatste injectie zetten, een flinke spuit vol met het hCG (zwangerschapshormoon) en wat voor eentje! De spuit viel reuze mee, maar de hoeveelheid hCG staat gelijk aan een behoorlijke zwangerschap, dus mijn lijf begon direct rare dingen te doen. Na een dag of 8 heb ik een test gedaan om te kijken of het hCG mijn lichaam aan het verlaten was, en die test was heel licht. Dat was een goed teken!

De injectie verliet mijn systeem en nu moest ik wachten op onze echte testdag. Natuurlijk kon ik niet wachten, en deed ik 4 dagen te vroeg een test. Super impulsief, met een half slapend hoofd en bijna vergeten dat ik die test deed. Ik kon mijn ogen niet geloven! Ik was gewoon écht zwanger. Ons lieve, mooie, kleine wonder groeide in mijn buik. Een dag om nooit meer te vergeten.

Gelukkig bleef onze kleine dame zitten

De rest van de zwangerschap verliep alles behalve vlekkeloos. Mijn rug is een zwakke plek door een ongeluk, dus we hadden iets van rugklachten wel verwacht. Helaas kreeg ik met 8 weken zwangerschap al bekkeninstabiliteit en moest ik met 10 weken stoppen met werken. Rond 19 weken lag ik in het ziekenhuis met een dreigende vroeggeboorte. Ik had continu harde buiken en mijn baarmoedermond was verkort. Vanaf die dag werd het op mijn hart gedrukt om bedrust te nemen.

Gelukkig bleef onze kleine dame zitten, want met 19 weken zwangerschap is een kindje nog lang niet levensvatbaar. De 19 weken daarop volgend waren heel zwaar. Ik kon uiteindelijk vrijwel niks meer, elke stap deed vreselijk veel pijn, maar liggen en zitten was ook ondragelijk. Ik sliep al maanden nog maar, bij geluk, 2 uur per nacht en ik raakte langzaamaan op. Groeiecho’s lieten zien dat wij een flinke tante verwachtten dus ik was er op den duur wel klaar mee. Dit werd geluk bij ongeluk gehoord...

In een volgende blog zal ik mijn bevallingsverhaal vertellen. Niet zomaar eentje, want na zo’n zware zwangerschap kon het vast niet erger dacht ik... lezen jullie dan weer mee?

Met lieve groet,
Kyra Elgersma
A Little Bit Pregnant

Van onze blogger Kyra Elgersma

blog over zwangerschap en mama zijn

Kyra Elgersma   •      Volg je mij ook?
Ik ben blogger bij ikbenZwanger vanaf september 2019


   Volg je mij ook?

(Bijna) zwangere bloggers gezocht

Vind je het leuk om te bloggen? We zoeken weer nieuwe bloggers! Wil je ook bloggen over je kinderwens, zwangerschap, bevalling of baby? Mail ons!

Facebook groepen voor jou!

Word lid van één onze besloten Facebook groepen Kinderwens 1e kind of Kinderwens 2+ kind.

Even zin in iets leuks? Zoek een geboortekaartje uit

Bekijk de voorbeelden en ontdek het leukste geboortekaartje voor jou!

Schrijf je nu gratis in bij ikbenZwanger

Vriendin worden van ikbenZwanger.com! Meld je aan

Vond je dit artikel interessant?

  1. Word vriendin! Meld je aan
  2. Geef hier je reactie op dit artikel
  3. Deel het artikel via Facebook of Whatsapp
  4. Lees meer mooie blogs van onze 100+ bloggers

Je reactie op Onvruchtbaar door primaire ame

Alleen op de knop 'Bericht plaatsen' klikken als je zelf de volledige inhoud hebt geschreven en akkoord gaat met de richtlijnen.