Hoeveel kans is er op een miskraam met bloedingen?

   Zwanger    Miskraam    Kans op miskraam blog

Wat een onzekerheid! Bloedverlies, stolsels... ik was zo bang voor een miskraam. Na nog maar pas geleden de positieve zwangerschap te hebben gezien op de eerste echo, is alles zo mooi maar ook zo spannend. We willen zo graag een kindje en ik wil er alles voor doen. Het is niet anders dan wachten en vertrouwen... Maar ondanks deze spannende tijd is het ook zeker genieten.

Het voelt mis... wat is de kans op een miskraam?

De goede echo, het gesprek met de verloskundige, ik ging mij meer en meer zwanger voelen. Tot twee dagen na ons verloskundige bezoek. In de ochtend voelde ik ineens vochtigheid. Op de wc kleurde het toiletpapier rood. Mijn vriend werkte thuis die dag. Geschrokken riep ik hem om hulp. Toen stroomde het bloed langs mijn benen op de grond. Tussen het bloed lag een stolsel/baarmoedervlies!? Kort ervoor had ik heftige steken gehad, ik dacht aan bandenpijn. Het was niet te vergelijken met menstruatiepijn. Het waren diepe scherpe steken onderin mijn vagina/buik.

De verloskundige aan de lijn adviseerde mij op bed te gaan liggen om het heftige bloeden te stoppen. Mijn hele lichaam trilde. Huilend met mijn lief. "Dit is fout, dit is niet goed" was het enige wat ik kon zeggen. De steken waren gelukkig verminderd. Daar lagen we, van mooi geluk in vreselijk verdriet.

Mijn schoonmoeder was vrij en kwam ons steunen. Met zijn drietjes huilend op bed kwamen we iets tot bedaren. Later belde de verloskundige terug om naar de bloeding te vragen. Het bloeden leek inmiddels gestopt. Vanwege de kans op nieuwe bloedingen adviseerde ze mij een maandverband te dragen en verder rustig aan te doen. In de tussentijd zou zij gaan rond bellen om mij zo snel mogelijk voor een echo te plaatsten. Tot die tijd was het afwachten.

Aan te telefoon vroeger wij haar of dit een miskraam was en waar wij rekening mee moest houden. Zonder echo was dit niet te bepalen, maar oprecht gaf ze aan dat het verliezen van veel bloed met stolsels vaak wijst op een miskraam.

Lees de tips van de redactie om de kans op een miskraam te verkleinen.

Het lange wachten

Na te hebben gedoucht en de heftigste paniek iets was gezakt zijn mijn vriend en ik een frisse neus gaan halen. We praatte over hoe dit kon gebeuren. Twee dagen geleden zaten wij nog in een roze wolk bij de verloskundige. Is al dat moois dan zomaar voorbij?

Thuis gekomen belde de verloskundige met helaas het nieuws dat er voor die dag geen plek meer was. De volgende dag zou er in het ziekenhuis worden gekeken naar wat het bloedverlies te betekenen had door middel van een echo en aansluitend een bezoek bij de gynaecoloog.

De uren kropen voorbij. Steeds weer werd ik overdonderd door vlagen van verdriet, vragen en angst. Ik ben voor meer informatie toch maar op internet gaan kijken om te weten wat een miskraam nou precies was.

Heftige verhalen over buikkrampen en heftig bloedverlies. Maar ook verhalen over bloedingen waarbij de zwangerschap in stand was gebleven. Wij wisten niet meer wat we moesten denken. Hadden we nog hoop of was er toch alleen verdriet? Het bloeden was nog steeds gestopt, maar de verloskundige vertelde dat het later ook nog verder kon gaan.

De volgende ochtend durfde ik amper te plassen. Wat als de bloeding verder gaat. Opgelucht zag ik niets rood op het toiletpapier. Ik voelde mij nog heel erg zwanger en het was steeds moeilijker te geloven dat er iets flink mis was.

Hopen of verdriet?

Voor wat afleiding zijn we buiten de deur gaan ontbijten, zodat we niet gek werden van die veel te langzame klok thuis. Tot we in de middag eindelijk naar onze afspraak konden gaan. Wat een spanning. Zou deze echo bevestigen waar we zo bang voor waren of konden we toch een wonder aanschouwen? Ik wist het niet meer. Op internet had ik gelezen dat er gekeken wordt of er nog een hartje klopt en of er dus wel of geen miskraam op gang was gekomen.

In het ziekenhuis werd ik heel aardig ontvangen. Ongecontroleerd trilde mijn lichaam weer van de spanning en angst.
Nadat ik op de bank plaats had genomen ging het licht uit. Echoscopiste had beloofd voorzichtig te gaan kijken. Mijn ogen hield ik stijf gesloten. Ik durfde het scherm niet te zien.

Eindelijk de verlossende echo

Tot mijn verbazing hoorde ik ineens: "Kijk hier is het kindje en kijk hier zie je een kloppend hartje!". Mijn vriend zijn hand was inmiddels fijngeknepen. Mijn hart sloeg door alle delen van mijn lichaam. Voorzichtig opende ik mijn betraande ogen en keek naar het scherm. Dat is duidelijk een hartje. Ons wondertje is er nog. Precies zo groot als bij het aantal weken hoort. Het kindje maakt het goed!

Ik kon het amper geloven. Maar de beelden logen er niet om. "Mag ik nog eens kijken?" vroeg ik aan de echoscopist. En dat mocht zeker. Ze heeft alles zorgvuldig met ons bekeken. Er was inderdaad naast het kindje een bloeding te zien. Een hematoom was waarschijnlijk de oorzaak van de heftige bloeding. Maar verder zag alles er keurig uit.

De gynaecoloog kon het bloeden niet exact verklaren. Op de echo was een bloeding van de baarmoeder te zien. Dit bloed zou ik nog kunnen gaan verliezen. De bloeding kon ook nog verder gaan bloeden. Maar ik had verder geen druppel meer verloren en daarom zou het met de tijd ook van binnen kunnen oplossen. Om zo min mogelijk druk op de bloedvaten te houden, moest ik het rustig aan doen.

Emotionele achtbaan

Buiten het ziekenhuis kwamen we pas op adem. Door de achtbaan van emoties wisten we niet meer wat we voelden. We waren blij, maar konden het tegelijkertijd allemaal niet geloven.

In de dagen erna durfden we langzaam echt weer blij te zijn. De wisseling van angst en verdriet, naar het geloven van een wonder, had even tijd nodig om het echt te voelen. Ook was ik heel bang voor een nieuwe bloeding.

Een week later bleek op een controle echo dat de bloeding nog maar slecht te zien was. Mijn lichaam leek het dus langzaam aan op te lossen. Dat was een heel fijn idee wat veel vertrouwen gaf. We konden weer verder met genieten.

Van onze blogger Flow

Lees haar vorige blog: Bloedverlies met 7 weken zwanger
Lees het vervolg op deze blog: 10 weken echo met volle blaas

forum voor zwangere vrouwen

Flow   •    636 volgers   volg ook Flow
Blogger voor ikbenZwanger vanaf maart 2016

Ik ben 28 jaar en nu bijna 9 weken zwanger. Vanwege bloedingen tijdens de zwangerschap hebben we al twee keer naar ons kleine wondertje mogen kijken en gelukkig maakt hij/zij het goed.
We zijn sinds een aantal maanden trotse eigenaar van een leuk jaren 30 huis in Haarlem. Een spannend project met potentie waar veel aan verbouwd moest (moet;) worden.
We zijn zwanger van ons eerste kindje dat zeer gewenst is.

Alle blogs van Flow

We zoeken weer nieuwe bloggers! Wil je ook bloggen over je zwangerschap, bevalling of baby?

Artikel gelezen en nu?

  1. Wordt vriendin bij ikbenZwanger.com! Meld je aan
  2. Geef je reactie op dit artikel
  3. Deel dit artikel via Feacebook of Whatsapp

Anderen lezen nu ook

Wat is een missed abortion?

1   Wat is een missed abortion?
Een missed abortion is een miskraam waarbij de vrouw nog niet weet dat de vrucht in haar buik is overleden. Zonder de typische miskraam verschijnselen als kramp en bloeding.

De zwangerschap die mola wordt genoemd - deel 1

De zwangerschap die mola wordt genoemd - deel 1
Blog: "Meneer de gynaecoloog, dit zijn wel de meest verkeerde woorden die je op dit moment kan zeggen, maar die man zal het ook wel druk hebben gehad."

Angst voor nog een missed abortion

Angst voor nog een missed abortion
Blog: "Niemand weet hoe onzeker ik me voel. Momenteel ben ik net 8 weken zwanger. Dit is mijn 2e zwangerschap, hiervoor heb ik een missed abortion meegemaakt bij 11 weken. Aanstaande donderdag"

Je reactie op Kans op miskraam blog

Alleen op de knop 'Bericht plaatsen' klikken als je zelf de volledige inhoud hebt geschreven en akkoord gaat met de richtlijnen.