Zal het hartje nog wel kloppen?

   Zwanger    Miskraam    Hartje klopt op echo?

blog over zwangerschap en mama zijn

Emilie Smolinski   •    5 september 2017
Ik heb 354 volgers    Volg je mij ook?
Schrijf je nu in
voor onze nieuwsbrief en krijg de mooiste blogs wekelijks in je mail

Klein vlekje knipperde op de echo

Op de laatste echo zagen we een klein vlekje dat knipperde. Een vervolgafspraak gemaakt voor 2 weken later, dan kunnen we precies zien hoever ik ben. Helemaal gerustgesteld en in de wolken gaan de dagen voorbij. Ik heb zelfs niks meer opgezocht op Google, buiten de uitzetlijst voor baby’s natuurlijk! Twee weken gaan voorbij zonder een enkel probleem.

Donderdag, de dag van de echo. Stiekem weer een stemmetje “Zal het hartje nog wel kloppen?” Snel corrigeer ik mijn gedachte met: “Natuurlijk klopt het hartje!” “Je wordt mama!”

Je lichaam heeft het goed opgelost zo

Niets bleek minder waar… Tijdens de echo zei de verloskundige dat er geen hartactiviteit meer is en dat het vruchtje zeer waarschijnlijk 2 dagen na dat het hartje begon te kloppen, overleden was. “De natuur heeft zijn werk gedaan, je lichaam heeft het goed opgelost zo”, dat zijn de enige twee zinnen die ik heb opgeslagen, nadat ze zei dat onze baby overleden is.

Met tranen over mijn wangen liep ik samen met mijn vriend naar de auto. Van alles raasde door mijn hoofd. Eerst mijn werk bellen dat ik vandaag niet meer in staat ben om te werken. Ze reageert gelukkig erg begripvol en wenst me veel sterkte.

Afspraak maken bij de gynaecoloog voor een curettage

Vervolgens gaat mijn vriend mij rustig uitleggen wat de verloskundige nou eigenlijk allemaal gezegd heeft. “We moeten een afspraak maken bij de gynaecoloog voor een eventuele curettage”, met een korte “Oké” reageer ik. Ik wilde wel meer zeggen, maar ik kon alleen maar huilen…

Huilend bel ik mijn beste vriendin op. Ja natuurlijk leeft ze erg met me mee. Idem dito met mijn moeder. Ook die leeft erg mee. Iedereen trouwens wel, alleen ja… wíj zijn de baby kwijt. Ik weet zelf op dit moment niet hoe ik me moet voelen, laat staan hoe de mensen om me heen moeten weten hoe ik me voel.

Thuis aangekomen, huil ik nog steeds. Mijn lieve vriend belt voor mij naar de gynaecoloog om een afspraak te maken. Vandaag om 15:00 uur. Dat is erg snel ineens, ik weet het. Maar het is goed zo, onze baby leeft niet meer, de baby bevindt zich dood in mijn lijf.

We gaan op bed een serie kijken. Afleiding tot 14:15 uur. Alsof dit allemaal niet erg genoeg was, gaat de deurbel. De postbode komt mijn eerste zwangerschap box afleveren…. Karma? Toeval? In ieder geval kwam het keihard aan!

De gynaecoloog kijkt nog eenmaal naar onze baby

Onderweg naar het ziekenhuis staar ik alleen maar uit het raam, kijkend naar de regen buiten. Na een uur in de wachtruimte te hebben gespendeerd, zijn we eindelijk aan de beurt. De gynaecoloog kijkt nog eenmaal naar onze baby. “Ja, dit is echt niet goed. Verder helemaal geen pijn, geen bloed?” “Nee, geen pijn, geen bloed.” reageer ik. En ik zie hem “Missed Abortion” typen in mijn dossier.

Ik krijg twee opties; wachten tot het vanzelf eruit komt of een curettage. We kiezen voor een curettage. De dokter schrijft het op een blaadje, waarmee we naar een andere route moeten lopen. Laat dit nou net aan de andere kant van het ziekenhuis zijn.

Aanstaande maandag kan ik al terecht, het gebeurt onder algehele narcose, dus er komt heel wat bij kijken. Of ik morgen even terug kan komen om de anesthesie te bespreken. “Ja hoor”, zeg ik zuchtend, met uitpuilende ogen van het huilen. Ze geeft me een hand en zegt “sterkte hè”.

Een rollercoaster aan emoties

Wat een rollercoaster aan emoties. Ik kan alleen maar denken aan onze baby. Hoe ze zou zijn, of ze mijn karakter zou hebben gehad. Ja, ik noem de baby een zij, omdat ik er van overtuigd was dat het een meisje zou worden.

Thuis… open ik de zwangerschapbox, er zit een hangertje in dat bestaat uit twee hartjes die aan elkaar hangen. Ik ga er een kettinkje bij kopen en ik ga het dragen, om nooit meer af te doen.

Onze baby heeft misschien maar 2 dagen ‘geleefd’, maar het was wel onze baby! Papa en mama houden van je baby, ook al zal je het nooit weten.

Van onze blogger Emilie Smolinski

blog over zwangerschap en mama zijn

Emilie Smolinski   •   354 volgers   •      Volg je mij ook?
Ik ben blogger bij ikbenZwanger vanaf augustus 2017

Iets over mezelf vertellen vind ik zó moeilijk. Geef me 1 onderwerp en ik kan er zonder probleem een heel verhaal van schrijven maar, schrijven over mezelf is heel wat anders..
Desondanks ga ik het toch maar proberen, anders lijkt het net alsof er een totaal vreemd persoon voor jullie aan het schrijven is..
Mijn volledige naam is Emilie Smolinski – van Klaveren, ik ben 27 jaartjes jong en ik ben pas getrouwd met de liefde van mijn leven genaamd Dawid Smolinski. Wij zijn op dit moment in absoluut blije verwachting van ons eerste kindje.

In het dagelijks leven werk ik Fulltime als administratief medewerkster, dat klinkt onwijs saai maar dat is het verre van, geef mij maar een computer, cijfers en wat te archiveren en ik kom mijn dag wel door.
In mijn vrije tijd lees ik graag boeken, zo spannend mogelijk, dat je sneller gaat lezen hoe spannender het wordt, snap je wat ik bedoel?
Waar ik nog meer van houd is wandelen, oneindig wandelen samen met mijn man, vaak rijden we gewoon ergens naartoe en gaan we daar wandelen, rugzakje mee met wat drinken erin en gaan!

Het idee om te gaan bloggen spookt al langer door mijn hoofd, maar tot op heden durfde ik die stap nooit te maken. Mijn man is degene die mij overgehaald heeft om alles online te gaan zetten, dus als het je niet bevalt… is het zijn schuld oké?
Nee zonder gein, ik stort mijn hart en ziel online op het internet en je weet wat ze zeggen: “Internet is forever”.
Ik hoop dat het jullie pakt en dat jullie mij lekker blijven volgen! Heel veel liefs Emilie

Lees mijn vorige blog: Mijn instinct zegt me dat het niet goed zit
Lees het vervolg: De curettage ingreep en de nasleep hiervan blog Emilie
   Volg je mij ook? en krijg mijn volgende blogs in je mail …

Nieuwe bloggers

Vind je het leuk om zelf te bloggen? We zoeken weer nieuwe bloggers! Wil je ook bloggen over je kinderwens, zwangerschap, bevalling of baby?

Artikel gelezen en nu?

Anderen lezen nu ook

Goede moed na mijn miskraam Goede moed na mijn miskraam

Goede moed na mijn miskraam
Blog: "Ik begon ineens te twijfelen of ik eigenlijk nog wel kinderen kon krijgen. Gelukkig stelde de gynaecoloog me gerust, en liet ze me weten dat een miskraam heel vaak voorkomt."

Verdriet na de miskraam en het een plek geven Verdriet na de miskraam en het een plek geven

Verdriet na de miskraam en het een plek geven
Blog: "Het enige wat ik nu wilde was rust. Ik was hier zo verdrietig van. Je wilt zo graag een kindje. Waarom is dit zo bij ons? Die vraag ging regelmatig door mijn hoofd. Ik wilde genieten."

Van de een op de andere dag veranderde ons hele leven Van de een op de andere dag veranderde ons hele leven

Van de een op de andere dag veranderde ons hele leven
Blog: "Angst en vrees nemen mijn totale leven over. Eerst in het ziekenhuis, daarna thuismonitoring en vervolgens weer in het ziekenhuis, ik werd er gek van. Ik zat er doorheen."

Je reactie op Hartje klopt op echo?

Alleen op de knop 'Bericht plaatsen' klikken als je zelf de volledige inhoud hebt geschreven en akkoord gaat met de richtlijnen.

Leuk om te lezen!