Zij en Haar vrienden, ze vinden van alles

   Zwanger    Blogs zwangerschap     Zij en Haar vrienden

blog over zwangerschap en mama zijn

Blonde   •   29 april 2020
   Volg je mij ook?
Schrijf je nu in
voor onze nieuwsbrief en krijg de mooiste blogs wekelijks in je mail

Heerlijke positieve weken

De 3 weken kruipen voorbij, het lijkt erop dat ik mijn lach niet van mijn gezicht krijg. Overal waar ik kom, word ik gevolgd door positiviteit. Alles is mooi, vrolijk en iedereen is gezellig. Ik moet er van mezelf voor waken dat ik niet te vrolijk ben, dat ik nog wel enigszins de persoon ben die ik enkele weken geleden ook was. Anders valt het misschien wel op; de spanning van dit mooie geheim, prachtig.

En tot op heden mag ik niet klagen. Ik heb geen fysieke klachten, maar ik ben zo moe. Al enkele keren heb ik mezelf erop betrapt dat ik op mijn werk wegdommel, achter mijn bureau glijden mijn ogen dicht. Mijn collega vraagt nog: “Een korte nacht gehad?” Dit beaam ik, maar niets is minder waar. De afgelopen nachten slaap ik zo’n 12 uur per nacht.

Slapen, eten, werken, eten en slapen. Dat zijn mijn dagen, voor de nu al wel afgelopen 9 weken. Op mijn werk weten ze (nog) niet dat ik zwanger ben, dus ik werk mijn normale uren en ben ook voornemens om dit zo lang mogelijk te blijven doen. Ze zullen vast wel een vermoeden hebben, want in de afgelopen weken heb ik mijn leven drastisch omgegooid.

Op de derde dag had ik al besloten dat het 2 strepen waren, dat ik er niet onderuit kon. Mijn lichaam voelt vreemd, niet mijn eigen en de testen.. Tjah, de testen zijn er tenslotte met een reden en over het algemeen redelijk betrouwbaar. Nee, mijn leven moest om.

Mijn leven totaal omgegooid voor ons klein maanzaadje

Het zal zeker niet bijgedragen hebben aan het onweer, maar vanaf de derde dag heb ik niet meer gerookt. Van het ene op het volgende moment heb ik (tot op heden) geen sigaret meer aangeraakt. Ons klein maanzaadje verdient dat, het is een kleine vechter dat het zich in mijn lichaam heeft weten te nestelen. Dus nu aan mij om de taak om er de komende 9 maanden goed voor te zorgen. Het beste te bieden, op de top van mijn kunnen te presteren.

Het fascineert me tot op de dag van vandaag hoe natuurlijk mijn lijf aangeeft wat ze nodig heeft. Aan mij de taak om hier nu (eigenlijk altijd wel) goed naar te luisteren. Met als resultaat dat mijn leven dus van zeer actief en ondernemend, altijd onderweg zijn, zo’n 360 graden gedraaid is naar slapen, eten, werken, eten en slapen.

Eten, wat kan ik eten. Voorheen at al wel als een bouwvakker, ik kom uit een boerengezin, heb een gezonde voorkeur voor eten. En mijn lijf kan het aan, dus er is nooit reden geweest om mijn maag anders aan te leren, maar nu. Ik dacht altijd dat ik goed kon eten, maar dit slaat alles. Ons maanzaadje lust er ook wel wat van.

Gelukkig ook een gezonde voorkeur, kilo’s fruit bunkeren we naar binnen. Het stemt me vrolijk dat ons maanzaadje zo kan eten. Mijn lijf gaat sneller de groei in dan ik had verwacht. Met 10 weken heb ik alles in mijn garderobe al moeten vervangen voor een maat meer. De shirts zijn wat wijder geworden, want langzaam zien we toch een klein buikje verschijnen. Zullen mensen het al zien?

En dan zijn er de Stemmen, Haar stem hoor ik

Zij ziet weer redenen tot het creëren van een onweersbui. Het frustreert Haar dat we niets meer ondernemen, altijd maar slapen, eten of werken. Het leven is volgens Haar geen plezier en daar zijn we nog te jong voor. En alsof dat nog niet genoeg is, verwijt Zij mij dat ik teveel eet het allemaal echt wel een onsje (of 5) minder kan. Het is volgens Haar niet nodig om nu van een 34 naar een 36 te groeien. Als ik nu al zo snel groei, hoe gaat dat dan de komende 7 maanden?

Ik.ben.zo.moe. Ik laat Haar maar gaan, ik spreek Haar niet tegen, maar luister naar mijn lijf. Zij is niet mijn lijf, Zij is niet ons maanzaadje. Haar draag ik al vele jaren met me mee, Zij is mijn duivel en weet me altijd haarfijn te vertellen wat ik niet goed doe in Haar wereld. En als zij het niet kan winnen, trommelt ze Haar vrienden op.

Maar ik.ben.zo.moe. Zo moe dat ik Haar vrienden ben vergeten, want eigenlijk moet ik Haar wel tegenspreken, ik moet Haar in toom houden. Maar ik ben te laat en voor ik het weet galmt het in mijn hoofd. Zij en Haar vrienden, ze vinden van alles.

“Jij verdient dit niet!”
“Je wordt dik!”
“Denk je echt dat jij een goede moeder zal zijn?”
“Jij bent hier te egoistisch voor.”
“Had je maar moeten nadenken.”

De stemmen overvallen me

De Stemmen besluipen me van alle kanten en op het moment dat ik na een lange werkdag thuis kom overvallen ze me. Van allerlei kanten word ik geraakt met stekende opmerkingen. Het overdondert me en ik laat me tegen de deur op de grond zakken. Met mijn rug tegen de deur trek ik mijn knieën tegen mijn borst op en hoor ik ze aan. De Stemmen die me in Hun greep hebben, ik hoor ze en elke stem snijd door mijn hoofd als een mes door het vlees snijdt.

“Jij bent te zwak om moeder te zijn.”
“Ja joh, eet nog een banaan. Kilo’s gaan op de heupen hé.”
“Ga je hier nu zitten huilen, lekker volwassen ben je.”
“Arm kind, jou als moeder.”
“Wat is maanzaadje nu voor naam?”
“Denk je echt dat jullie product het zal overleven in jouw lijf, want jij zorgt zo goed voor jezelf.”

De opmerking snijd me en schudt me in één klap daar waar ik nu ben. Ik zie mezelf op de grond zitten, met mijn armen om mijn benen gevouwen, de tranen over mijn wang. Happend naar lucht. Ondanks dat de opmerking me snijdt, raakt het me. En alleen hetgeen wat waar is, kan je raken.

Ik spreek de Stemmen streng toe

Al mijn kracht raap ik bij elkaar en in mijn hoofd worden mijn Stemmen toegesproken. Alle Vrienden moeten terug naar hun doosje, het slot moet erop en Zij… Zij moet verdwijnen. De afgelopen jaren heeft Zij me meer dan regelmatig overgenomen, maar vanaf nu is het gedaan. De Stem heeft gelijk, er is nu iemand belangrijker dan ik en dat is ons maanzaadje. Ons maanzaadje heeft de wedstrijd ingezet toen de weg was gevonden naar het creëren van ons product.

“Ik kan jullie allemaal aan. De tijd dat Jullie mij konden manipuleren, tot de wanhoop konden drijven moet voorbij zijn. Ik ben geen onzeker mens meer, ik ben een moeder aan het worden, ik ben iemands vriendin, iemands dochter. Mensen geven om mij en ik houd van hen. Dus nu gaan jullie allemaal weg zodat ik op kan staan en we weer verder kunnen met ons nieuw dagelijks ritme. Ik heb mijn energie nodig, voor ons maanzaadje om te groeien. Voor ons maanzaadje om te ontwikkelen, om straks te kunnen leven.”

Het is nu 100 dagen geleden dat ik Haar zo heb toegesproken, tot op heden heb ik Haar niet meer gehoord. Ik begin Haar straks nog te missen.

Van onze blogger Blonde

blog over zwangerschap en mama zijn

Blonde   •      Volg je mij ook?
Ik ben blogger bij ikbenZwanger vanaf mei 2018

Lees mijn vorige blog: Niet zwangere vrouwen testen niet positief, toch?
   Volg je mij ook?

(Bijna) zwangere bloggers gezocht

Vind je het leuk om te bloggen? We zoeken weer nieuwe bloggers! Wil je ook bloggen over je kinderwens, zwangerschap, bevalling of baby? Mail ons!

Even zin in iets leuks? Zoek een geboortekaartje uit

Bekijk de voorbeelden en ontdek het leukste geboortekaartje voor jou!

Schrijf je nu gratis in bij ikbenZwanger

Vriendin worden van ikbenZwanger.com! Meld je aan

Vond je dit artikel interessant?

  1. Word vriendin! Meld je aan
  2. Geef hier je reactie op dit artikel
  3. Deel het artikel via Facebook of Whatsapp
  4. Lees meer mooie blogs van onze 100+ bloggers

Je reactie op Zij en Haar vrienden

Alleen op de knop 'Bericht plaatsen' klikken als je zelf de volledige inhoud hebt geschreven en akkoord gaat met de richtlijnen.