Het opknappen na de curettage viel zwaar tegen - deel 9

   Zwanger    Miskraam    Mola zwangerschap 9

blog over zwangerschap en mama zijn

Lies   •   15 januari 2019
Ik heb 750 volgers    Volg je mij ook?
Schrijf je nu in
voor onze nieuwsbrief en krijg de mooiste blogs wekelijks in je mail

Het opknappen na de curettage viel zwaar tegen

De dagen na de curettage vielen zwaar tegen. Vier dagen na de operatie ben ik gebeld door de verpleegkundige met de vraag hoe het met mij ging. Ik vertelde dat ik nog zwak en moe ben en pijn heb en voornamelijk bij het plassen. De verpleegkundige vroeg gelijk of ik mogelijk een blaasontsteking kon hebben. Dat kon, maar het voelde niet zo.

Ik baalde natuurlijk weer dat ik gezegd had dat ik pijn bij het plassen had, want als verpleegkundige weet je dat je dan altijd, voor de zekerheid, een plasje in moet komen leveren. Dus ja hoor, de verpleegkundige moest even overleggen met de afdeling. Na het overleggen vertelde ze me dat ik een plasje moest komen inleveren, zeker omdat ik nog niet opknapte na de curettage. Ik stemde toe maar baalde als een stekker.

Natuurlijk moest ik naar de afdeling gynaecologie om dat allemaal te regelen. Langzaamaan ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Door de verpleegkundige van de afdeling werd ik opgehaald en naar een kamer gebracht, daar kreeg ik een potje en ben naar de wc gegaan. Nadat dit gebeurd was trok ik mijn jas aan en liep naar de verpleegkundige om het plasje te brengen.

Waar gaat u naar toe?

Ze keek me aan en vroeg: “Waar gaat u naar toe?” Ik keek haar aan en vertelde dat ik naar huis ging. Ze zei dat dit niet de bedoeling was, want als het een blaasontsteking was, moest ik gelijk een kuur meenemen. Mijn ogen keken de verpleegkundige verbaasd aan en ik vroeg hoelang dit ging duren. De verpleegkundige vertelt me ongeveer een uur met uitloop naar anderhalf uur.

Ik keek de verpleegkundige nog verbaasder aan en vroeg aan haar of ik dan naar een vriendin mocht gaan in hetzelfde dorp. Helaas mocht dat niet, omdat ik officieel opgenomen was en ik dus in het ziekenhuis moest blijven. Ik stond daar, zonder een boek, tijdschrift of iets om te doen en kon wel janken. Ik heb nog een poosje met een oud-collega staan praten en ging uiteindelijk aan een tafel zitten in de wachtkamer, want ja daar hadden ze wel een tijdschrift.

Onder het wachten belde ik een vriendin en die probeerde zo snel mogelijk te komen. Ik kon wel huilen en ik voelde me zo beroerd. Tijdens het lezen van het tijdschrift kwam ik erachter dat ik dat tijdschrift al gelezen had, want als je zo vaak binnen een week in het ziekenhuis komt heb je alles wel doorgebladerd. Lezen kon ik niet, ik kon mijn gedachten er niet bij houden.

Gelukkig kwam mijn vriendin snel en na anderhalf uur wachten kreeg ik te horen dat het geen blaasontsteking was. Natuurlijk was ik opgelucht, maar ik baalde ook dat dit allemaal niet had gehoeven. De verpleegkundige zei dat ik me nog rustig moest houden en de pijn nog van de curettage kon zijn.

Wat een rotdag zeg

Eenmaal thuis zag ik een brief van het ziekenhuis liggen en plofte doodop op de bank. Of het niet erger kon had ik een afspraak staan bij een andere gynaecoloog, dit betekende gynaecoloog nummer vier. Terwijl ik boos en verdrietig was belde ik het ziekenhuis en legde uit dat ik dit niet zo leuk vond.

“Sorry mevrouw, maar de gynaecoloog wilde echt dat je binnen een week op controle komt en uw eigen gynaecoloog is met vakantie.” Ik zuchtte heel diep, bedankte de mevrouw en viel huilend op de bank. Wat een rotdag zeg. Die dag hoopte ik nog dat ik twee dagen later de uitslag kreeg, maar ook dat liep helemaal anders…

Van onze blogger Lies

blog over zwangerschap en mama zijn

Lies   •   750 volgers   •      Volg je mij ook?
Ik ben blogger bij ikbenZwanger vanaf oktober 2018

Mijn naam is Joliza en ben 25 jaar oud. Al twee en half jaar getrouwd met mijn man. In juli 2018 waren we in blijde verwachting van ons eerste kindje, ons geluk kon niet meer op. Tot het 3 dagen later fout ging en ons kindje verloren. Boven onze verwachting waren we na 2 maanden weer zwanger. Helaas was de 8 weken echo niet goed. Dit was geen normale zwangerschap maar een Mola zwangerschap. De aankomende tijd neem ik jullie mee in mijn verhaal over een mola zwangerschap.

Lees mijn vorige blog: De dag na de curettage werd ik met buikpijn wakker - deel 8
Lees het vervolg: Slechte ervaring bij de gynaecoloog - mola zwangerschap 10
   Volg je mij ook? en krijg mijn volgende blogs in je mail …

Nieuwe bloggers

Vind je het leuk om zelf te bloggen? We zoeken weer nieuwe bloggers! Wil je ook bloggen over je kinderwens, zwangerschap, bevalling of baby?

Artikel gelezen en nu?

Anderen lezen nu ook

Angst voor nog een missed abortion Angst voor nog een missed abortion

Angst voor nog een missed abortion
Blog: "Niemand weet hoe onzeker ik me voel. Momenteel ben ik net 8 weken zwanger. Dit is mijn 2e zwangerschap, hiervoor heb ik een missed abortion meegemaakt bij 11 weken. Aanstaande donderdag"

Alweer 18 weken zwanger na miskraam Alweer 18 weken zwanger na miskraam

Alweer 18 weken zwanger na miskraam
Blog: "Het is al weer even geleden. In november heb ik een miskraam gehad, na 8 weken zwangerschap. Er gaat vanalles door je heen na een miskraam, maar het enige waar ik aan kon denken was ..."

Wij zijn zwanger! Maar niet voor lang... blog Charlotte Wij zijn zwanger! Maar niet voor lang... blog Charlotte

Wij zijn zwanger! Maar niet voor lang... blog Charlotte
Blog: "Moeten we ons geheim echt delen? Ik wil dit niet! Eerste maakte ik een afspraak bij de vroedvrouw. 26 mei mochten we ons kindje voor de eerste keer bewonderen. Wat duurde dit nog lang"

Je reactie op Mola zwangerschap 9

Alleen op de knop 'Bericht plaatsen' klikken als je zelf de volledige inhoud hebt geschreven en akkoord gaat met de richtlijnen.

Leuk om te lezen!